मोबाइल चा कैदी

पूर्वी लोक सकाळी उठल्यावर देवाचे दर्शन घ्यायचे. आता मात्र डोळे उघडताच सर्वप्रथम मोबाईलचे दर्शन घेतले जाते. देवाला नमस्कार नंतर, पण मोबाईलची बॅटरी किती आहे हे आधी पाहिले जाते! जणू काही मोबाईल हा घरातील सर्वात लाडका सदस्य झाला आहे.

आजकाल मोबाईल हरवला तर माणूस एवढा घाबरतो की जणू त्याची अर्धी दुनिया हरवली आहे. पण घरातल्या चाव्या, चष्मा किंवा पाकीट हरवले तर तो शांतपणे शोधत बसतो. मोबाईल सापडेपर्यंत मात्र चेहऱ्यावरचे हावभाव पाहण्यासारखे असतात. "अरे, कुणी माझा मोबाईल पाहिलाय का?" हा प्रश्न दिवसातून किमान तीन वेळा तरी घरात ऐकू येतो.

जेवताना देखील आता थाळीपेक्षा मोबाईलकडेच जास्त लक्ष असते. एका हातात पोळी आणि दुसऱ्या हातात मोबाईल. मध्येच एखादा व्हिडिओ इतका मजेशीर लागतो की घास तोंडातच थांबतो. आई म्हणते, "जेवण कर!" आणि मुलगा म्हणतो, "हो... हा शेवटचा रील!" पण तो "शेवटचा रील" कधीच संपत नाही.

मोबाईलमुळे आणखी एक मजेशीर प्रकार सुरू झाला आहे. पूर्वी लोक भेटले की विचारायचे, "कसे आहात?" आता मात्र विचारतात, "Wi-Fi चा पासवर्ड काय आहे?" काही पाहुणे तर चहा मिळण्यापूर्वी Wi-Fi  मिळाल्यावरच खूश होतात.

Selfie तर वेडच लागले आहे. एखादा धबधबा, किल्ला किंवा समुद्र पाहण्यापेक्षा त्याच्या समोर उभे राहून दहा selfie काढणे अधिक महत्त्वाचे झाले आहे. फोटो काढून झाल्यावरच लोकांना आठवते की, "अरे! आपण इथे फिरायलाही आलो होतो."

घरात आजी-आजोबांनाही आता मोबाईलची सवय लागली आहे. आजी सकाळी शुभ सकाळचे फुलांचे फोटो पाठवते, तर आजोबा प्रत्येक मेसेजसोबत दहा हसणारे इमोजी पाठवतात. कधी कधी त्यांना आलेला मेसेज खरा आहे की खोटा, हे विचारण्यासाठीच घरात बैठक भरते.

तंत्रज्ञानाने जीवन सोपे केले आहे, यात शंका नाही. पण मोबाईलचा वापर आपण करावा, मोबाईलने आपला वापर करू नये, हेही तितकेच महत्त्वाचे आहे. म्हणून कधी कधी मोबाईल बाजूला ठेवून कुटुंबासोबत मनमुराद गप्पा मारा, मित्रांसोबत हसा आणि आयुष्यातील खरे क्षण जगा. कारण मोबाईलची बॅटरी पुन्हा चार्ज करता येते, पण निसटून गेलेले आनंदाचे क्षण मात्र पुन्हा मिळवता येत नाहीत.