मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

संकट म्हणजे शेवट नव्हे

  जीवनात प्रत्येक माणसाच्या वाट्याला संकटे येतात. कोणाला आर्थिक अडचणी असतात, कोणाला आरोग्याच्या समस्या, तर कोणाला नातेसंबंधातील तणावाचा सामना करावा लागतो. अनेकदा संकट समोर आले की माणूस खचून जातो. "आता सर्व काही संपले," अशी भावना मनात निर्माण होते. पण खरं पाहिलं तर संकट म्हणजे शेवट नसतो; ती नव्या सुरुवातीची संधी असते. इतिहासात अनेक महान व्यक्तींनी अपयश आणि संकटांचा सामना करूनच यश मिळवले आहे. जर त्यांनी पहिल्याच अडचणीसमोर हार मानली असती, तर आज जग त्यांना ओळखलेही नसते. त्यामुळे संकटांकडे शत्रू म्हणून नव्हे, तर शिक्षक म्हणून पाहिले पाहिजे. प्रत्येक संकट आपल्याला काहीतरी नवीन शिकवून जाते. वादळ आले की मोठमोठी झाडेही डोलतात, पण त्यांची मुळे मजबूत असतील तर ती पुन्हा ताठ उभी राहतात. त्याचप्रमाणे आपला आत्मविश्वास, संयम आणि सकारात्मक विचार मजबूत असतील तर कोणतेही संकट आपल्याला कायमचे हरवू शकत नाही. कठीण प्रसंग आपल्या सहनशक्तीची आणि जिद्दीची परीक्षा घेतात. संकटाच्या काळात घाईघाईने निर्णय घेण्यापेक्षा शांतपणे परिस्थितीचा विचार करणे आवश्यक असते. प्रत्येक समस्येचे उत्तर असते, फक्त ते शोधण्या...
अलीकडील पोस्ट

रविवारची भटकंती

  आज रविवार ..सुटीचा दिवस असल्यामुळे कुठे तरी बाहेर फिरून येण्याचा बेत ठरला,तसा ४-५ दिवसांपासून पाऊस देखील पडेनासा झाला असल्याने नागार्जुन देवस्थान, अंबाळा, रामटेक गडमंदीर आणि नगरधन किल्ला बघून यावे असे ठरले. सकाळी ७.३० वाजता आम्ही घरून निघालो. ९.३० ला मनसर ला पोहचलो,तिथे गरमागरम चहा घेऊन नागार्जुन मार्गे पुढचा प्रवास सुरु झाला. अर्ध्या तासात नागार्जुन देवस्थान ला पोहचलो. देवस्थान बरेच उंचावर असल्याकारणाने तिथे दगडी पायऱ्या आहेत. पायऱ्या जवळपास ३५० असून सर्व उभ्या धाटणीच्या आहेत, त्यामुळे चढतांना बरीच दमछाक होते. चढतांना दोहो बाजूला मस्त हिरवीगार झाडे आहेत. जसं जसं आपणं वर चढत जातो तसा वारा देखील वाहत असतो, त्यामुळे आलेला थकवा आणि घाम क्षणात विरून जातो,परत नव्याने चढण्यासाठी स्फूर्ती येते. अर्ध्या पायऱ्या चढल्यावर दुरून मंदिराचे दर्शन होते. तेव्हा पाऊले आपसूकच उत्साहाने पुढे पडत असतात. चढतांना आपण किती पायऱ्या चढलो यांचे भान राहत नाही परंतु उतरतांना आठवणीने पायऱ्या मोजल्या. निसर्ग सौंदर्याचा आस्वाद घेत घेत देवस्थानच्या परिसरात पोहचलो. आजूबाजूचा परिसर हिरव्यागार झाडांनी व्यापलेला आह...

आईची शिकवण

  एका छोट्याशा गावात रोहन नावाचा मुलगा राहत होता. त्याचे वडील शेतमजूर होते आणि आई शिवणकाम करून घराला हातभार लावत असे. घरची परिस्थिती बेताची असल्याने अनेकदा दोन वेळचे जेवणही जेमतेम मिळत असे. पण रोहनची आई नेहमी एकच गोष्ट सांगायची, "बाळा, पैसा हरवला तर पुन्हा मिळू शकतो; पण चांगले संस्कार आणि प्रामाणिकपणा हरवला तर ते पुन्हा मिळत नाहीत." एके दिवशी शाळेतून घरी येताना रोहनला रस्त्यावर एक जाडजूड पाकीट सापडले. त्यात भरपूर पैसे, काही महत्त्वाची कागदपत्रे आणि एका वृद्ध माणसाचे ओळखपत्र होते. क्षणभर त्याच्या मनात विचार आला, "हे पैसे घरात नेले तर आई-वडिलांचे कितीतरी प्रश्न सुटतील." पण लगेच त्याला आईचे शब्द आठवले. तो थेट त्या ओळखपत्रावरील पत्त्यावर पोहोचला. दार उघडताच एक वृद्ध गृहस्थ चिंताग्रस्त अवस्थेत दिसले. रोहनने त्यांना पाकीट दिले. पाकीट पाहताच त्यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले. त्यांनी सांगितले, "बाळा, हे पैसे माझ्या पत्नीच्या शस्त्रक्रियेसाठी होते. हे पाकीट हरवल्यामुळे मी पूर्णपणे निराश झालो होतो." वृद्ध गृहस्थांनी रोहनला बक्षीस म्हणून काही पैसे देऊ केले. पण रोहनने...

मोबाईल चा Charger

  आजच्या काळात घरातील सर्वात महत्त्वाची व्यक्ती कोण, असा प्रश्न विचारला तर अनेक जण आई, बाबा किंवा आजीचे नाव घेतील. पण खरे सांगायचे तर घरातील सर्वात महत्त्वाची वस्तू म्हणजे मोबाईलचा चार्जर! कारण चार्जर हरवला की घरात जणू आणीबाणी लागू झाल्यासारखी परिस्थिती निर्माण होते. सकाळी उठताच पहिला प्रश्न असतो, "अरे, माझा चार्जर कुठे आहे?" त्यावर लगेच दुसऱ्याचे उत्तर, "काल तर तूच घेतला होता!" मग तिसरा सदस्य म्हणतो, "मी तर हातही लावला नाही." अशा प्रकारे चौकशी सुरू होते आणि घरातील प्रत्येक जण स्वतःला निर्दोष सिद्ध करण्याचा प्रयत्न करतो. चार्जर शोधण्याची मोहीम म्हणजे एखाद्या गुप्तहेर मालिकेचा भागच वाटतो. उशाखाली बघा, सोफ्याच्या मागे बघा, कपाटात बघा, स्वयंपाकघरात बघा, अगदी फ्रिजमध्येही बघा! कारण आजकाल माणूस मोबाईलमध्ये इतका गुंतलेला असतो की काहीही कुठेही ठेवतो. विशेष म्हणजे घरात चार्जर एकच असला तरी त्याचे मालक मात्र चार-पाच असतात. प्रत्येकाला तो "माझाच" वाटतो. एखाद्याने चार्जर लावला की दुसरा लगेच म्हणतो, "माझी बॅटरी फक्त दोन टक्के आहे." तिसरा म्हणतो, ...

सुंदर विचार

  माणसाच्या जीवनाची दिशा त्याच्या विचारांवर अवलंबून असते. जसे विचार असतात, तसे आचार घडतात आणि जसे आचार असतात, तसे जीवन घडते. म्हणूनच सकारात्मक, चांगले आणि विधायक विचार हे यशस्वी व आनंदी जीवनाचा भक्कम पाया आहेत. प्रत्येक मोठ्या कार्याची सुरुवात एका चांगल्या विचारातूनच होत असते. आजच्या धावपळीच्या जीवनात ताणतणाव, स्पर्धा आणि अपेक्षांचे ओझे वाढले आहे. अशा वेळी मनात नकारात्मक विचार येणे स्वाभाविक आहे. परंतु त्या विचारांना मनावर राज्य करू न देता सकारात्मक विचारांची जोपासना करणे गरजेचे आहे. कारण नकारात्मक विचार आत्मविश्वास कमी करतात, तर सकारात्मक विचार नवीन संधी शोधण्याची प्रेरणा देतात. सकाळची सुरुवात जर चांगल्या विचाराने झाली, तर संपूर्ण दिवस उत्साहात जातो. एखादे प्रेरणादायी पुस्तक वाचणे, संतांचे विचार ऐकणे, भगवद्गीतेतील एखादा श्लोक समजून घेणे किंवा काही क्षण शांतपणे ध्यान करणे यामुळे मन प्रसन्न राहते. प्रसन्न मनातूनच चांगले निर्णय घेतले जातात. चांगले विचार केवळ स्वतःपुरते मर्यादित नसतात; ते इतरांवरही सकारात्मक परिणाम करतात. आपण एखाद्याला प्रोत्साहन दिले, मदतीचा हात दिला किंवा मनापासून क...

संयम

आजच्या वेगवान जगात प्रत्येकाला सर्व काही लगेच मिळावे असे वाटते. यश, पैसा, प्रसिद्धी आणि समाधान हे सर्व क्षणात मिळावे अशी अपेक्षा वाढत चालली आहे. पण निसर्ग आपल्याला एक महत्त्वाचा धडा शिकवतो—प्रत्येक गोष्टीला योग्य वेळ लागतो. बी पेरल्याबरोबर झाड तयार होत नाही; त्यासाठी पाणी, खत, सूर्यप्रकाश आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे संयम लागतो. म्हणूनच संयम ही माणसाच्या जीवनातील सर्वात मोठी ताकद आहे. संयम म्हणजे फक्त शांत बसणे नव्हे, तर योग्य वेळेची वाट पाहत असताना सकारात्मक प्रयत्न करत राहणे होय. अनेक वेळा परिस्थिती आपल्या मनासारखी नसते. अडचणी येतात, अपयश येते, टीका होते. अशा वेळी घाईघाईने निर्णय घेण्यापेक्षा संयमाने विचार करून पुढे जाणारा माणूसच शेवटी यशस्वी ठरतो. इतिहासात आणि वर्तमानात अनेक यशस्वी व्यक्तींनी संयमाचे महत्त्व दाखवून दिले आहे. त्यांनी अनेक अपयशांचा सामना केला, पण हार मानली नाही. प्रत्येक अपयशातून काहीतरी शिकले आणि योग्य संधीची वाट पाहत मेहनत सुरू ठेवली. त्यामुळे त्यांना मिळालेले यश अधिक टिकाऊ आणि प्रेरणादायी ठरले. आपल्या दैनंदिन जीवनातही संयमाची अनेक उदाहरणे दिसतात. घरातील नाती जपण्या...

मोबाइल चा कैदी

पूर्वी लोक सकाळी उठल्यावर देवाचे दर्शन घ्यायचे. आता मात्र डोळे उघडताच सर्वप्रथम मोबाईलचे दर्शन घेतले जाते. देवाला नमस्कार नंतर, पण मोबाईलची बॅटरी किती आहे हे आधी पाहिले जाते! जणू काही मोबाईल हा घरातील सर्वात लाडका सदस्य झाला आहे. आजकाल मोबाईल हरवला तर माणूस एवढा घाबरतो की जणू त्याची अर्धी दुनिया हरवली आहे. पण घरातल्या चाव्या, चष्मा किंवा पाकीट हरवले तर तो शांतपणे शोधत बसतो. मोबाईल सापडेपर्यंत मात्र चेहऱ्यावरचे हावभाव पाहण्यासारखे असतात. "अरे, कुणी माझा मोबाईल पाहिलाय का?" हा प्रश्न दिवसातून किमान तीन वेळा तरी घरात ऐकू येतो. जेवताना देखील आता थाळीपेक्षा मोबाईलकडेच जास्त लक्ष असते. एका हातात पोळी आणि दुसऱ्या हातात मोबाईल. मध्येच एखादा व्हिडिओ इतका मजेशीर लागतो की घास तोंडातच थांबतो. आई म्हणते, "जेवण कर!" आणि मुलगा म्हणतो, "हो... हा शेवटचा रील!" पण तो "शेवटचा रील" कधीच संपत नाही. मोबाईलमुळे आणखी एक मजेशीर प्रकार सुरू झाला आहे. पूर्वी लोक भेटले की विचारायचे, "कसे आहात?" आता मात्र विचारतात, "Wi-Fi चा पासवर्ड काय आहे?" काही पाहुणे त...