मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

पावसाळ्यातील पिकनिक

  पावसाळा म्हणजे निसर्गाच्या चेहऱ्यावर उमटलेले हिरवेगार हास्य. उन्हाळ्याच्या कडक झळा संपल्यानंतर पहिल्या पावसाच्या सरी पृथ्वीला नवसंजीवनी देतात. डोंगर हिरव्या शालीने नटतात, ओढे-नाले खळखळून वाहू लागतात, धबधबे दिमाखात कोसळतात आणि वातावरणात मातीचा दरवळ दरवळू लागतो. अशा प्रसन्न वातावरणात मनाला घरात बसून राहवत नाही. मग मित्रपरिवार, कुटुंब किंवा सहकाऱ्यांसोबत एखाद्या निसर्गरम्य ठिकाणी पिकनिकची योजना आखली जाते. पावसाळ्यातील पिकनिक ही केवळ फिरण्याची संधी नसते, तर ती निसर्गाशी पुन्हा एकदा नाते जोडण्याचा सुंदर अनुभव असतो. डोंगराच्या माथ्यावर उभे राहून धुक्याची चादर अंगावर घेताना, हिरव्यागार दऱ्या न्याहाळताना किंवा पावसाच्या रिमझिम सरींमध्ये गरमागरम भजी आणि चहाचा आस्वाद घेताना मिळणारा आनंद शब्दांत व्यक्त करणे कठीण असते. मोबाईलच्या पडद्यावर रमणारे मन त्या क्षणी निसर्गाच्या अथांग सौंदर्यात हरवून जाते. पिकनिक म्हटली की गप्पा, खेळ, गाणी, फोटो आणि आठवणींची मेजवानी ठरलेलीच. मुलांचे हास्य, मोठ्यांचा उत्साह आणि सर्वांच्या चेहऱ्यावर दिसणारा आनंद हा त्या दिवसाची खरी कमाई असते. काही तासांसाठी का होईना, ...
अलीकडील पोस्ट

श्रावणमास

   आपल्या हिन्दू  संस्कृतीत प्रत्येक ऋतू आणि प्रत्येक महिन्याला एक वेगळे महत्त्व आहे. त्यापैकी 'श्रावणमास' हा सर्वांत पवित्र, मंगलमय आणि उत्साहवर्धक महिना मानला जातो. आषाढातील मुसळधार पावसानंतर निसर्ग हिरवागार शालू नेसतो, झाडांना नवी पालवी फुटते, शेतात पिकांची डोलणारी रोपे दिसू लागतात आणि वातावरणात एक प्रसन्न चैतन्य भरून राहते. अशा रम्य वातावरणात येणारा श्रावण मनालाही नवसंजीवनी देतो. श्रावण म्हटले की सर्वप्रथम आठवतो तो भगवान शंकराचा महिमा. या महिन्यात शिवभक्त मोठ्या श्रद्धेने उपवास करतात, शिवमंदिरात जाऊन अभिषेक करतात आणि "ॐ नमः शिवाय" या मंत्राचा जप करतात. प्रत्येक सोमवारला मंदिरात भक्तांची विशेष गर्दी असते. बेलपत्र, धोतरा, दूध आणि पाण्याने महादेवाची पूजा करून जीवनात सुख, शांती आणि समृद्धी लाभावी अशी प्रार्थना केली जाते. श्रावण हा केवळ धार्मिकतेचा महिना नाही, तर नातेसंबंध अधिक दृढ करणारा महिनाही आहे. नागपंचमी, रक्षाबंधन, नारळी पौर्णिमा, मंगळागौर, कृष्ण जन्माष्टमी यांसारखे अनेक सण याच महिन्यात येतात. प्रत्येक सणामागे संस्कृती, परंपरा आणि सामाजिक ऐक्याचा सुंदर संदेश दडल...

देवशयनी एकादशी

  आषाढ शुक्ल एकादशी म्हणजे देवशयनी एकादशी. हिंदू धर्मात या एकादशीला अत्यंत पवित्र स्थान आहे. या दिवसापासून भगवान श्रीविष्णू क्षीरसागरात योगनिद्रेत जातात, अशी श्रद्धा आहे. याच दिवसापासून चातुर्मासाची सुरुवात होते. पुढील चार महिने भक्ती, साधना, संयम, व्रत आणि सत्कर्म यांना विशेष महत्त्व प्राप्त होते. म्हणूनच देवशयनी एकादशी ही केवळ धार्मिक उत्सव नसून आत्मशुद्धी आणि सद्विचारांची सुरुवात मानली जाते. आजच्या धकाधकीच्या जीवनात प्रत्येक माणूस सुख, समाधान आणि मानसिक शांततेच्या शोधात आहे. पैसा, प्रतिष्ठा आणि यश मिळवताना आपण स्वतःसाठी वेळ देणे विसरतो. देवशयनी एकादशी आपल्याला थांबून स्वतःकडे पाहण्याची संधी देते. आपल्या विचारांचे, वागण्याचे आणि जीवनशैलीचे आत्मपरीक्षण करण्याचा हा दिवस आहे. उपवासाचा खरा अर्थ केवळ अन्नाचा त्याग नसून वाईट सवयी, राग, मत्सर, लोभ आणि अहंकार यांचाही त्याग करणे हा आहे. चातुर्मासात अनेक जण एखादा चांगला संकल्प करतात. काही जण दररोज प्रार्थना करतात, काही सत्संगात सहभागी होतात, तर काही समाजसेवा किंवा दानधर्माचा मार्ग स्वीकारतात. या चार महिन्यांत मनाला चांगल्या विचारांनी समृद्...

समाधान

  आजच्या धावपळीच्या जीवनात प्रत्येकजण काही ना काही मिळवण्यासाठी झटत आहे. मोठे घर, महागडी गाडी, भरपूर पैसा आणि प्रतिष्ठा मिळवण्याची इच्छा प्रत्येकाच्या मनात असते. पण हे सर्व मिळाल्यानंतरही अनेकांच्या चेहऱ्यावर आनंद दिसत नाही. कारण खरा आनंद संपत्तीत नसून समाधानात असतो. समाधान ही अशी संपत्ती आहे जी कोणत्याही बँकेत जमा करता येत नाही, पण ती मनात कायमची साठवता येते. ज्याच्याकडे समाधान आहे, तो परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी शांत राहतो. तर ज्याच्याकडे सर्व काही असूनही समाधान नाही, तो सतत अस्वस्थ राहतो. एकदा एका श्रीमंत व्यापाऱ्याने एका शेतकऱ्याला विचारले, "तुझ्याकडे ना मोठे घर, ना पैसा, तरीही तू इतका आनंदी कसा?" शेतकरी हसत म्हणाला, "माझ्याकडे जे आहे त्याबद्दल मी देवाचे आभार मानतो. जे नाही त्याची हाव करत बसलो, तर माझ्याकडचे सुखही हरवून बसेन." त्या साध्या उत्तराने व्यापाऱ्याला जीवनाचा मोठा धडा मिळाला. आजच्या सोशल मीडियाच्या युगात आपण सतत इतरांच्या आयुष्याशी स्वतःची तुलना करतो. दुसऱ्याचे यश, त्यांची जीवनशैली आणि त्यांचे वैभव पाहून आपल्याला स्वतःचे आयुष्य अपुरे वाटू लागते. पण प...

मौनाची ताकद

  बोलणारा माणूस अनेकांना आवडतो, पण योग्य वेळी शांत राहणारा माणूस अधिक प्रभावी ठरतो. मौन म्हणजे फक्त न बोलणे नव्हे, तर योग्य वेळी योग्य शब्दांची निवड करण्याची कला आहे. अनेक वेळा आपण रागाच्या भरात किंवा भावनेच्या आहारी जाऊन असे काही बोलून जातो की त्याची जखम वर्षानुवर्षे भरून येत नाही. अशा वेळी मौन आपल्याला चुकीपासून वाचवते. एका गावात एक वृद्ध संत राहत होते. त्यांच्याकडे लोक आपापल्या समस्या घेऊन येत. एकदा दोन मित्र मोठ्या भांडणानंतर संतांकडे आले. दोघेही स्वतःला बरोबर सिद्ध करण्यासाठी एकमेकांवर आरोप करत होते. संत मात्र शांत बसून दोघांचेही बोलणे ऐकत राहिले. बराच वेळ गेल्यावर त्यांनी फक्त एवढेच सांगितले, "तुम्ही दोघेही एकमेकांना ऐकले नाहीत, फक्त स्वतःचेच बोलत राहिलात. जिथे ऐकण्याची तयारी नसते, तिथे सत्यालाही आवाज मिळत नाही." त्या एका वाक्याने दोघांनाही आपली चूक उमगली. त्यांनी एकमेकांची माफी मागितली आणि मैत्री पुन्हा जिवंत झाली. संतांनी कोणतेही मोठे प्रवचन दिले नाही; त्यांच्या संयमी मौनाने आणि योग्य वेळी बोललेल्या शब्दांनी प्रश्न सुटला. आजच्या धावपळीच्या जीवनात प्रत्येकजण स्वतःचे मत...

संकट म्हणजे शेवट नव्हे

  जीवनात प्रत्येक माणसाच्या वाट्याला संकटे येतात. कोणाला आर्थिक अडचणी असतात, कोणाला आरोग्याच्या समस्या, तर कोणाला नातेसंबंधातील तणावाचा सामना करावा लागतो. अनेकदा संकट समोर आले की माणूस खचून जातो. "आता सर्व काही संपले," अशी भावना मनात निर्माण होते. पण खरं पाहिलं तर संकट म्हणजे शेवट नसतो; ती नव्या सुरुवातीची संधी असते. इतिहासात अनेक महान व्यक्तींनी अपयश आणि संकटांचा सामना करूनच यश मिळवले आहे. जर त्यांनी पहिल्याच अडचणीसमोर हार मानली असती, तर आज जग त्यांना ओळखलेही नसते. त्यामुळे संकटांकडे शत्रू म्हणून नव्हे, तर शिक्षक म्हणून पाहिले पाहिजे. प्रत्येक संकट आपल्याला काहीतरी नवीन शिकवून जाते. वादळ आले की मोठमोठी झाडेही डोलतात, पण त्यांची मुळे मजबूत असतील तर ती पुन्हा ताठ उभी राहतात. त्याचप्रमाणे आपला आत्मविश्वास, संयम आणि सकारात्मक विचार मजबूत असतील तर कोणतेही संकट आपल्याला कायमचे हरवू शकत नाही. कठीण प्रसंग आपल्या सहनशक्तीची आणि जिद्दीची परीक्षा घेतात. संकटाच्या काळात घाईघाईने निर्णय घेण्यापेक्षा शांतपणे परिस्थितीचा विचार करणे आवश्यक असते. प्रत्येक समस्येचे उत्तर असते, फक्त ते शोधण्या...

रविवारची भटकंती

  आज रविवार ..सुटीचा दिवस असल्यामुळे कुठे तरी बाहेर फिरून येण्याचा बेत ठरला,तसा ४-५ दिवसांपासून पाऊस देखील पडेनासा झाला असल्याने नागार्जुन देवस्थान, अंबाळा, रामटेक गडमंदीर आणि नगरधन किल्ला बघून यावे असे ठरले. सकाळी ७.३० वाजता आम्ही घरून निघालो. ९.३० ला मनसर ला पोहचलो,तिथे गरमागरम चहा घेऊन नागार्जुन मार्गे पुढचा प्रवास सुरु झाला. अर्ध्या तासात नागार्जुन देवस्थान ला पोहचलो. देवस्थान बरेच उंचावर असल्याकारणाने तिथे दगडी पायऱ्या आहेत. पायऱ्या जवळपास ३५० असून सर्व उभ्या धाटणीच्या आहेत, त्यामुळे चढतांना बरीच दमछाक होते. चढतांना दोहो बाजूला मस्त हिरवीगार झाडे आहेत. जसं जसं आपणं वर चढत जातो तसा वारा देखील वाहत असतो, त्यामुळे आलेला थकवा आणि घाम क्षणात विरून जातो,परत नव्याने चढण्यासाठी स्फूर्ती येते. अर्ध्या पायऱ्या चढल्यावर दुरून मंदिराचे दर्शन होते. तेव्हा पाऊले आपसूकच उत्साहाने पुढे पडत असतात. चढतांना आपण किती पायऱ्या चढलो यांचे भान राहत नाही परंतु उतरतांना आठवणीने पायऱ्या मोजल्या. निसर्ग सौंदर्याचा आस्वाद घेत घेत देवस्थानच्या परिसरात पोहचलो. आजूबाजूचा परिसर हिरव्यागार झाडांनी व्यापलेला आह...