आजकालच्या धावपळीच्या जीवनात प्रत्येकजण इतका व्यस्त झाला आहे की हसण्यासाठीही वेळ काढावा लागतो. पूर्वी लोक "काय म्हणताय?" असे विचारायचे, आता "ऑनलाइन आहात का?" असे विचारतात. मोबाईलने जग जवळ आणले, पण शेजाऱ्यांना मात्र दूर नेले!
एकदा आमच्या मित्राने ठरवले की रोज सकाळी पाच वाजता उठून व्यायाम करायचा. पहिल्या दिवशी गजर झाला. त्याने गजर बंद केला आणि म्हणाला, "आरोग्य महत्त्वाचे आहे... पण झोप त्याहून महत्त्वाची!" दुसऱ्या दिवशी गजर वाजलाच नाही, कारण रात्रीच त्याने तो बंद करून ठेवला होता. आता तो अभिमानाने सांगतो, "मी मनःशांतीचा व्यायाम करतो!"
घरातही असेच मजेदार प्रसंग घडत असतात. आई म्हणते, "जरा बाजारातून कोथिंबीर घेऊन ये." मुलगा विचारतो, "ऑनलाइन मागवू का?" बाबा म्हणतात, "आमच्या काळात आम्ही पायी जायचो." त्यावर मुलगा उत्तर देतो, "आमच्या काळात आम्ही ॲप वापरतो!" पिढ्यांमधला हा संवाद ऐकून आजी फक्त हसत बसते.
मोबाईलचेही काही कमी नाही. आपण फक्त वेळ पाहायला फोन हातात घेतो आणि दहा मिनिटांनी आठवते की आपण फोन उघडलाच कशासाठी होता! मध्येच एखादा व्हिडिओ सुरू होतो, मग दुसरा, तिसरा... आणि शेवटी लक्षात येते की चहाचा कप थंड झाला आहे. पण व्हिडिओ मात्र "गरमागरम" चालूच असतात.
लग्नसमारंभात तर विनोदांची रेलचेल असते. जेवताना प्रत्येक जण म्हणतो, "मी फार कमी खातो." पण ताटात पुरणपोळी, भजी, पुलाव, गोडधोड, आईस्क्रीम सगळेच असते. शेवटी उठताना मात्र एकच वाक्य – "आज जरा जास्तच झालं!"
हसण्याचे आणखी एक वैशिष्ट्य म्हणजे ते संसर्गजन्य असते. एखादा माणूस मनापासून हसू लागला की आजूबाजूचे लोकही नकळत हसायला लागतात. हास्यामुळे ताण कमी होतो, मन प्रसन्न राहते आणि नात्यांमध्ये आपुलकी वाढते. म्हणूनच डॉक्टरांच्या औषधांबरोबर रोज थोडेसे हसणेही आवश्यक आहे.
आयुष्यात समस्या येतच राहतील, पण त्यांच्याकडे हसत-खेळत पाहण्याची सवय लावली तर प्रत्येक दिवस अधिक सुंदर वाटेल. म्हणून आजचा संकल्प एकच – कारण असो वा नसो, दिवसातून काही क्षण मनमोकळे हसा. कारण हसणारा चेहरा हा कोणत्याही महागड्या दागिन्यापेक्षा अधिक सुंदर दिसतो, हेच सुखी आयुष्याचे मोफत टॉनिक आहे .
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा